Komende zondag staat voor het eerst sinds 2011/2012 de derby tussen Sheffield Wednesday en Sheffield United weer op het programma. In de Seizoengids schreef Joris vd Wier een uitgebreide vooruitblik op deze ‘Steel City derby’, welke nu in 2 delen op de site komt. Vandaag deel II (Deel I is hier terug te lezen);

Bij het stadion aangekomen was het tijd voor het traditionele rondje. Het blijft een heerlijke bak, met aan iedere kant wel iets ‘eigens’. We bezochten het monument voor de slachtoffers van 1989 en bij Leppings Lane stonden de uilen en de zwaarden door elkaar heen. Stadsderby’s zijn toch vaak iets minder agressief dan streekderby’s. Logisch ook, want de bloedbanden lopen door beide clubs heen, terwijl dat in een streekderby minder is. Toch scheen er die ochtend wat gezeik te zijn geweest in de stad, maar daar had ik niets van meegekregen. Je merkte wel dat er een bepaalde spanning rondom deze wedstrijd hing. Wednesday moest winnen om aansluiting te houden bij United. Terwijl een gelijkspel of winst voor de Blades een bijna zekere plek in de top 2 (en promotie) zou betekenen voor de Blades.

In de tabloids was die ochtend al te lezen dat Wednesday-manager Gary Megson, ongeacht de uitslag, zou moeten vertrekken. Zijn vervanger stond al klaar in de persoon van Dave Jones. Raar bericht, maar het bleek achteraf te kloppen. Wij gingen ondertussen een uurtje voor de aftrap naar binnen. Jeffrey, een Nederlandse Sheffield Wednesday-fan, die onze kaarten had geregeld, had echt voor perfecte plekken gezorgd. We konden het veld zowat aanraken en zaten dicht bij het uitvak. Altijd goed, want ik ben wel een liefhebber van wankergebaren maken en van de two-finger salute ben ik ook niet vies. We hadden ook een perfect zicht op The Kop en de heuvels daarachter. Om het helemaal compleet te maken, keken we recht tegen de South Stand aan. Beter konden we bijna niet zitten. Ik genoot weer van Hillsborough. Alles klopt daar.

Ik besloot nog even in de bar onder de tribune te gaan kijken om de stemming te gaan peilen en tot mijn verbazing zag ik dat er gewoon bier werd verkocht. In Nederland wordt bij een derby de boel drooggelegd, maar hier in Sheffield niet. Je kon gewoon lekker boozen als je dat wilde. En zo hoort het ook. Een half uurtje voor de aftrap ging ik op mijn plek zitten. Ik kan er altijd van genieten om een stadion langzaam vol te zien lopen en de provocaties over en weer zijn ook mooi. Ondertussen kwam Jeffrey ook binnen. Hij had ook kaarten geregeld voor een stuk of tien gasten van VVV en verder wist ik ook dat een groepje Feyenoorders hier aanwezig was. Er zat dus een flinke delegatie Nederlanders op Hillsborough.

Aan rand van ons vak waren ze al flink bezig met Blades te provoceren. Die reageerden daar weer op, zodat er voor de wedstrijd al flink werd gezongen en gescholden. Heerlijk. Wat ook altijd genieten is bij Wednesday, is de opkomsttune: “Hi Ho Silver Lining” van Jeff Beck. Eerst die opbouw en dan keihard “Hi Ho Sheffield Wednesday”. Daar krijg ik nog altijd kippenvel van en zeker als ik er live bij ben. De Blades gingen er tegenin met hun “Greasy Chip Butty Song”, ook een schitterende klassieker. Het stadion was uitverkocht, maar helaas mocht een deel van de tickets (die voor de tribune naast het uitvak) niet worden verkocht vanwege veiligheidsredenen. Toch zaten er 36364 man, een indrukwekkend aantal voor een wedstrijd op de derde divisie. Het voelde daardoor ook totaal niet aan als een pot in League One.

En dan is er nog de wedstrijd. Daarin was Sheffield United de veel sterkere ploeg in de eerste helft. Waar Wednesday zonder middenveld leek te spelen, combineerde United vaak vrij aardig. Het was eigenlijk wachten op de 0-1. Mooi was het als United weer een kans verprutste, want dan ging ons vak helemaal los. Vooral het “They are all fucking wankers at the Lane!” deed het erg goed. Ook vlogen er opblaasbare varkens, met Sheffield United-shirtjes aan, door ons vak. Aan beide kanten waren er mannetjes die het allemaal niet zo goed konden kanaliseren, maar verrassend genoeg werden ze er niet uitgegooid. Bij Wednesday weten de stewards hoe het hoort. Jeffrey zat naast me en die was ondertussen helemaal op van de zenuwen en vreesde ieder moment de 0-1, maar die viel niet. Met 0-0 gingen we de rust in.

Na de rust zakte United helemaal weg. Heel apart om te zien. Gelukkig zaten we twee keer op de helft waar alles gebeurde. Op de tribune bleef de sfeer fantastisch. Vooral het “Fuck of United, this city is ours.” rolde regelmatig richting het uitvak. De Blades reageerden daar dan weer op. Eigenlijk was het jammer dat ik op het veld moest letten, want wat er op de tribunes gebeurde was veel interessanter. Dit bewees ook maar eens hoe belangrijk de plek is die je in een stadion kiest. Vorige keer zat ik op The Kop en dat was geweldig, maar nu beleefde ik het veel intensiever. Een mannetje van United werd ondertussen onder het gras gestopt en bleef liggen. Dat was de aanzet om de Sheffieldse versie van “Laat maar liggen, hij is dood” te zingen. “Die, Die, Piggy Piggy, Die”. Mooi lied, waarbij ik het niet kon laten om ook mee te zingen.

Ondertussen bracht Gary Megson de lange boomstam Gary Madine in het veld. Wednesday werd nu nog gevaarlijker en een paar keer dachten we dat de 1-0 zou vallen. Dat gebeurde uiteindelijk in de 73ste minuut, toen Chris O’Grady scoorde. Het vak ontplofte. Duizenden wankergebaren werden er richting het uitvak gemaakt, van waaruit geen kik meer te horen was. Heel gekke supporters die Blades. Die hoor je echt nooit als ze achterstaan. Dit is nu al de zoveelste keer dat ik dat meemaak. Rondom ons heen werden ze helemaal gek en het “Hark now hear, The Wednesday sing, United ran away. And we will fight for ever more, because of Boxing Day.” werd minutenlang gezongen. Het leek wel carnaval in Sheffield. Het bleef bij 1-0 dat zorgde ervoor dat ze bij Wednesday weer gingen geloven in promotie. Bij United hadden ze zo’n tik gehad, dat ze de tweede plek nog verspeelden aan Wednesday dat uiteindelijk promoveerde. De Blades lukte dat pas vijf jaar later.

LAAT EEN REACTIE ACHTER