Door Jaap Selles
Het regelen van een voetbaltrip is niet altijd eenvoudig. Wil je naar Fulham – Hull City; wordt deze wedstrijd verplaatst, omdat Chelsea op dezelfde avond thuis een Champions League-wedstrijd speelt. Een alternatief was al snel gevonden en nog in de buurt ook: de London Derby tussen Queens Park Rangers en Millwall.
Vooraf waren de verwachtingen laag. Loftus Road schijnt een knus en ouderwets stadion te zijn, QPR doet het dit seizoen aardig en bij Millwall staan de boefjes zowel op het veld als op de tribune. Vooraf waarschuwde QPR dan ook al via internet: mijdt de westkant van het stadion. Daar waar het uitvak is. Een uur voor de wedstrijd liepen we van het metrostation Shepherd Bush Market richting het stadion. Het was rustig. De straatwinkels waren gewoon open en af en toe stond ergens een politieman. Van een stroom bezoekers was geen sprake. Onschuldig vroegen we maar de weg aan een aantal personen van wie wij dachten dat ze naar QPR gingen.
Lopend op Loftus Road gloren boven de huizen de lichtmasten. Het stadion ligt ingeklemd, bijna verscholen, tussen de huizen. Ruimtes tussen woonblokken bieden een kijkje op de blauwe golfplaten van het stadion, smalle steegjes leiden naar de entrees. Alsof wordt gevoetbald in de achtertuin. Ruime catering, laat staan luxe hospitality; het is er simpelweg niet. Een steegje van een paar meter breed en enkele hutjes vormen de catacombe achter de tribune. Het is amper voor te stellen dat op deze locatie Premier League-voetbal is gespeeld. Zeker nadat we een avond eerder bij West Ham – Huddersfield waren in het Olympisch Stadion.
Het stadion is heerlijk knus. Wij zitten op Ellerslie Road Stand. De enige tribune die uit een geheel bestaat. De overige tribunes met twee ringen zorgen voor een aparte uitstraling. Het stadion lijkt groter dan het is, maar oogt tegelijkertijd zéér knus, omdat vrijwel alle supporters met de neus op het veld zitten. Wat daarvoor de oorzaak is merken we al snel: er is amper beenruimte. De betrokkenheid zorgt soms voor een opleving in de verder tamme sfeer van het thuispubliek. Alleen een aantal supporters nabij het uitvak zijn drukker met banter met de uitsupporters dan met de wedstrijd. Het zijn de supporters van Millwall die vrijwel continu zingen, zoals hun bekende lijflied ‘No one likes us, we don’t care’.

Wat ook niet helpt is de wedstrijd. Millwall komt snel op voorsprong en in de jacht op de gelijkmaker oogt QPR fantasieloos. Er ontvouwt zich een typische Engelse wedstrijd: veel lange ballen, veel rennen, domme schoten en veel slordig voetbal. Als Millwall kort voor rust een rode kaart krijgt, lijkt QPR de geest te krijgen. Ook in het begin van de tweede helft als het met vijf aanvallers speelt, maar als na 50 minuten slecht wordt verdedigd en Millwall op 0-2 komt lijkt de moed in de schoenen te zijn gezonken. Lijkt. Want QPR gaat vol op de aanval, doet dat nog steeds fantasieloos, maar ook opportunistisch. Twee rebounds van afgeslagen voorzitten zorgen voor beide gelijkmakers en een vrije trap op de lat in de laatste minuut zorgt voor een kater bij de QPR-bezoekers.
Niet bij ons. Het voetbal was niet best, maar wel vermakelijk en het gelijkspel is een prima uitslag. Dat het na afloop miezert, de supporters het stadion door de woonwijk verlaten en de gevels oplichten door de lichtmasten van het stadion, zorgen voor een fijne afsluiter van een avondje typisch Engels voetbal.
Heb je ook een Championship wedstrijd bezocht en wil je je bevindingen met ons delen? Stuur dan je (foto)verslag naar info@championship-nieuws.nl

LAAT EEN REACTIE ACHTER