DOOR MAARTEN ELST
13. Zoveel Londense clubs zijn er in het seizoen 2017/2018 nog te vinden in de vier profniveaus in Engeland. Na achtereenvolgende degradaties van Leyton Orient en Dagenham & Redbridge neemt het aantal profclubs in Londen gestaag af. Ook de volgende club, Barnet, dreigt alweer buiten de 92 te vallen. Tijd om een kijkje te nemen in deze voetbalhoofdstad van de wereld.

Na te zijn geland op London City Airport pakte ik direct de DLR-line naar Stratford. Het eerste stadion was meteen een nieuwe voor mij en vele groundhoppers: London Stadium. Het in 2011 geopende stadion is sinds vorig seizoen de nieuwe thuishaven van West Ham United.


Maar, zoals te verwachten bij een nieuw stadion, was alles hermetisch afgesloten. Helaas. Ook de receptionisten van dienst hadden geen zin om hun comfortabele bureaustoel in te ruilen voor een ‘sneak peek’ van de tribunes.

MATCHDAY 1: Brentford – Norwich City
Het beruchte Griffin Park was het toneel van mijn eerste (van de drie) wedstrijd tijdens deze trip naar Londen. Een bezoek aan de pubs op elke hoek van het stadion is daarbij nagenoeg verplicht voor de groundhopper. Na een sjaal te hebben gescoord, begon mijn kroegentocht bij The Princess Royal. Tot mijn verbazing was ik één van de weinigen met een sjaal van Brentford in deze pub. Snel door naar The Griffin aan het andere uiteinde van Braemer Road. Ook daar genoeg geelgroene sjaals, shirts en vlaggen te bekennen, maar hier verzamelden zich ook genoeg thuissupporters. Nadat de supporters van Brentford doorkregen dat ik een Nederlander was, ging het gesprek meteen over Florian Jozefzoon. De watervlugge vleugelaanvaller, oud-speler van onder meer Ajax, NAC Breda, RKC Waalwijk en PSV, werd niet door iedere supporter gewaardeerd. ,,Snel, ja, maar daarmee is alles ook wel gezegd”, klonk het in The Griffin. ,,Zijn voorzetten komen niet altijd aan, verder wel een balvaste speler.”


Nog voor ik The Royal Oak binnenstapte, stuitte ik op een stand aan de Brook Road South. Ook deze standhouder was verbaasd over het relatief grote aantal Norwich-fans ten opzichte van Brentford supporters rondom het stadion. Zelf bezocht hij geen wedstrijden van Brentford vertelde hij terwijl hij een beker vers bereide tomatensoep inschonk. ,,Ik ben eigenlijk een West Ham-fan”, bekende hij. ,,Maar sinds Upton Park weg is, volg ik het allemaal niet meer zo. Ik geniet meer van de sfeer voorafgaand aan de wedstrijden.” Als de deur van The New Inn, mijn laatste pub, dichtvalt, valt direct op dat ik dit keer echt de enige ben met een roodwitte sjaal om mijn nek. Van een vijandige sfeer was er echter geen sprake. Er werd enthousiast gesproken over de spitsen van Norwich met een Eredivisieverleden (Johan Elmander, Ricky van Wolfswinkel) totdat ik ineens voelde dat mijn voeten niet meer op de grond stonden. Ik was opgetild door een Norwich supporter waarna de fans van de bezoekende club mij massaal begonnen toe te zingen:
He’s one of our own
He’s one of our oooooown
That Dutch guy from Brentford
He’s one of our own

Soms zijn er momenten dat je wilt dat je je telefoon bij de hand had om het op te nemen, maar dat had ik dit keer helaas niet.

De wedstrijd zelf werd snel beslist. Met een uitgemeten zondagsschot verschalkte James Maddison Brentford-keeper Daniel Bentley en zette zo Norwich al in de vijfde minuut op een 0-1 voorsprong. Brentford kreeg daarna wel enkele mogelijkheden, maar tot een doelpunt kwam het niet. Norwich-goalie Angus Gunn was de baas in zijn eigen zestien waardoor de eindstand al na vijf minuten op het scorebord stond: 0-1.

MATCHDAY 2: Chelsea – Newcastle United
Dag 3 van mijn trip betekende mijn debuut in de FA Cup. Het magische bekertoernooi begon voor mij met Chelsea op Stamford Bridge tegen Newcastle United. Heel anders dan bij Brentford waren er nu geen gemengde pubs. Door de strenge beveiliging was er niet al te veel sfeer buiten het stadion waardoor ik snel naar binnen ging.
Eenmaal binnen bij Stamford Bridge kijk je je ogen uit. Het ruim 42 duizend stoeltjes tellende stadion moest zich nog vullen op deze zondagmiddag. Boven de Shed End torenen de gebouwen van de Millennium & Copthorne Hotels, al blijft natuurlijk de vraag voor hoe lang nog.

 

De sfeer viel me enigszins mee. Toegewijde Chelsea-supporters op de Matthew Harding Stand zongen en schreeuwden hun club naar de volgende ronde van de FA Cup. Voor de Belgische spits Michy Batshuayi was dit niet aan dovemansoren gericht. Hij scoorde voor rust tweemaal waardoor Chelsea met een comfortabele 2-0 voorsprong de kleedkamers kon opzoeken.

Na rust konden de Chelsea supporters hun liederen dan ook richten op onder meer Newcastle-trainer Rafa Benítez (fat Spanish waiter) en middenvelder Jonjo Shelvey. Een spektakelstuk werd het in de tweede helft niet meer. Met een prachtig ingeschoten vrije trap zorgde Marcos Alonso voor het slotakkoord: 3-0.

Om de drukte te vermijden liep ik door de straten van Londen op weg naar Fulham, Craven Cottage. Waar het bij mijn vorige bezoek, enkele jaren geleden, al misliep, slaagde ik er nu weer niet in om binnen te komen. De laatste medewerker had een kwartier voor mijn komst de deur op slot gedaan.

Wembley
De eerste voetbalvrije dag besteedde ik met een stadionbezoek aan Barnet en Wembley (en wat andere culturele hoogtepunten van Londen). Na een lange reis blijk ik echter bij het voor mij verkeerde stadion aangekomen te zijn. Ik wilde namelijk graag het oude Underhill Stadium bezoeken, maar kwam bij The Hive aan.

Erg gastvrij waren ze bij de hekkensluiter uit League Two niet. Het stadion bleef hoe dan ook ‘op slot’ en ook de truc om iets te kopen uit de fanshop werkte niet. Daarbij gaven ze aan dat het reizen naar het Underhill Stadium vrijwel zinloos was, aangezien je daar als voetbaltoerist niet meer binnenkomt.
Licht teleurgesteld wijzigde ik mijn planning en vertrok ik naar Wembley. Bij Wembley was het enkel mogelijk om binnen te komen met een stadiontour, zeker een aanrader.

MATCHDAY 3: Millwall – Derby County
The Den zou het laatste stadion zijn van mijn trip waar ik een wedstrijd zou bezoeken. Maar eerst een eerste poging bij Charlton Athletic. ‘Eerste’ inderdaad. Omdat ik zo graag The Valley van binnen wilde zien, had ik van tevoren al gebeld met de vraag of het mogelijk was om het stadion van binnen te zien. Dat was mogelijk, zo klonk het antwoord.

Eenmaal aangekomen bleek het toch niet meer mogelijk in verband met de veiligheidsvoorschriften. Een bittere pil, maar helaas kon ik niks anders doen dan het accepteren. Er werd een afspraak gemaakt om de volgende dag wel het stadion te mogen bezoeken.
Later op de dag ging ik met mijn Londense huisgenoot naar The Den. Gevreesd door velen om hun supportersgeweld van jaren geleden, geliefd door anderen vanwege haar unieke ligging tussen drie ‘arches’. Helaas was het al te donker om de boog, bekend van het boek ‘Van Middlesbrough naar Millwall’, te kunnen bewonderen.

De regio staat simpelweg niet bekend als een veilige regio. Langs de kant staan veel auto’s geparkeerd waarvan het bouwjaar ver voor de eeuwwisseling moet zijn geweest. Ook aan weerskanten van de parkeerplaats bevonden zich schimmige buurten. Aan de oostzijde leek een autokerkhof te liggen terwijl de andere kant gekenmerkt werd door vier auto-onderdelenverkopers.
Desondanks kwam van de voorspelde ‘grimmige’ sfeer weinig terecht. Mogelijk omdat we de wedstrijd ook op een dinsdagavond bezochten, was het stadion ook verre van uitverkocht. Zo’n zestig procent van The Den leek gevuld te zijn.

Het voetbal was niet om over naar huis te schrijven. Een uitstekend keepende Scott Carson (Derby County) hield de nul voor zijn club, terwijl Derby zelf zeer slordig was voor het doel van de thuisploeg. Invaller Anya (Derby County) had maar twee minuten nodig om zijn ploeg op voorsprong te schieten. Vanaf onze tribune konden we niet zien of het wel of geen buitenspel was, maar de enige keer dat de bal over de lijn ging, werd dus afgekeurd: 0-0.

Last day
Hoe kun je een reis naar Londen beter afsluiten dan niet één, niet twee, maar drie stadions langs te gaan? Nadat de dag daarvoor het bezoek aan Charlton was mislukt, besloot ik om op deze laatste volledige dag nog een poging te wagen bij The Valley. Ik had al een afspraak staan, dus veel kon er niet meer fout gaan, toch?
Toch wel. De receptionist waarmee ik de afspraak had gemaakt, had zichzelf ziek gemeld. De andere receptionist verwees gelijk naar de veiligheidsvoorschriften waarmee ik de dag daarvoor al huiswaarts werd gestuurd. Bij de navraag wanneer ik mijn derde poging kon wagen, kwam toevallig een jeugdtrainer binnenlopen. Hij ving het gesprek op en leidde me naar de tribunes van The Valley.

De volgende club waarmee ik een afspraak had gemaakt, was met Queens Park Rangers. Van de receptionist zou ik ‘enkele minuten’ krijgen om van de binnenkant van Loftus Road foto’s te maken. Net als bij Charlton wist ook deze receptionist niets van de gemaakte afspraak af. Het bleek wederom om een andere receptionist die ik aan de lijn had, maar ook deze medewerker had geen notitie achtergelaten voor zijn collega. Gelukkig was de receptie met drie personen sterk bezet en kon één van de drie mij de tribunes van Loftus Road laten zien.

Even later mocht ik ook nog een kijkje nemen in de kleedkamer van de thuisploeg. Zo kwam ik te weten dat de manager naast coachen ook een parttime binnenhuisarchitect is. Elke QPR-manager mag de kleedkamer naar zijn wens indelen en bepaalt wat de spelers op de club eten. Iets wat niet in Nederland niet voorkomt?

Ten slotte, poging 3 bij Craven Cottage, de thuishaven van Fulham. Na twee keer nét te laat te zijn, was ik volgens de security van Fulham dit keer nét op tijd. Hij stond om half één op het punt om naar huis te gaan, maar bleef speciaal voor mij nog ‘5 minuten langer’ zodat ik het stadion ook eens van binnen kon zien.

Met drie wedstrijdervaringen, zes sjaals en negen stadionbezoeken (waarvan zeven geslaagde pogingen) kan ik spreken van een meer dan geslaagde trip naar Londen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER