Nort van Schayik bezocht vorige maand Sheffield Wednesday-Barnsley en Birmingham City – Aston Villa, met als tussengerecht Chesterfield – Carlisle United. Zie hier zijn bevindingen;

Behalve dat derby’s een leuke aangelegenheid zijn om een stadion te vincken, is het ook nog eens ideaal omdat deze vaak op last van de politie vroeg op de dag worden gespeeld. Zodoende kon in 36 uur liefst drie wedstrijden bezocht worden en dat waren niet de minste. Met zaterdag Sheffield Wednesday – Barnsley en aansluitend Chesterfield – Carlisle United om op zondag af te sluiten met de second City derby tussen Birmingham City en Aston Villa.

Doordat er geen vakantiedagen meer staan, vloog ik op zaterdag ochtend om 08:00 vanaf Schiphol in de hoop geen vertraging te hebben. Veel speling had ik namelijk niet, maar gelukkig was er geen mist en had de piloot zich niet verslapen. Exact op tijd landde wij op Manchester airport, waarna ik even later met een Fiat 500 richting Sheffield vertrok.

Hillsborough werd op tijd bereikt en de auto strategisch geparkeerd. Daarna was het genieten van het stadion en de omgeving. Het stadion had ik al ooit van de buitenkant gezien, maar nu kon dus ook de binnenkant bezichtigd worden en dat was nog beter dan de plaatjes deden vermoeden. De zelfverheerlijking van eigenaar Chansiri, dat overal terugkomt, maakte het helemaal af.

Wednesday begon als favoriet aan de wedstrijd en maakte die rol in de eerste helft ook waar. Het doel van Barnsley lag continu onder vuur en er werd fel gejaagd op de tegenstander met prachtige tackles. Dat kunnen ze in Engeland altijd zo mooi waarderen en staat bijna gelijk aan het applaus bij een doelpunt. Een doelpunt viel er overigens ook. Die kwam echter wel curieus tot stand, de doelpuntenmaker veranderde namelijk zijn eigen schot van richting door met zijn linkervoet tegen zijn rechterbeen aan te schieten.

In de 2e helft was het overwicht van Wednesday verdwenen en maakten de bezoekers halverwege de wedstrijd gelijk. Het zorgde voor veel vreugde in het uitvak en vanaf dat moment kwam de sfeer er goed doorheen. Even leek Barnsley het volle pond mee te nemen, maar het doelpunt werd afgekeurd en dat leidde tot veel wankgebaren tussen het thuis- en uitvak.

Met een sprintje naar de auto werd de conditie op de proef gesteld, maar met een wedstrijd in het vooruitzicht werd de auto, zij het buitenadem, snel bereikt. Onderweg zaten de verkeerslichten mee en kwam ik vijf minuten voor de aftrap bij het stadion aan. De auto werd snel geparkeerd, het voordeel van een kleine club, en aan de kassa een kaartje gekocht. Exact op het moment dat ik de tribune betrad, kwamen de spelers naar buiten. Missie geslaagd.

De wedstrijd was van een weinig vereffend niveau. Vlak voor rust kwam Chesterfield op voorsprong, om deze in de 2e helft weer te verspelen. Twee doelpunten in korte tijd werd één Carlisle supporter te veel en zijn mini-pitch invasion werd beloond met een enkeltje richting politiebureau. In de slotfase maakte Chesterfield gelijk en begonnen de supporters zelfs te hopen op een overwinning. Zo ver kwam het niet en met het punt schiet de thuisploeg weinig op. Zij blijven nog steeds hekkensluiter van de Football League.

Op de terugweg was het Peak district inmiddels in dichte mist gehuld en was het zicht op sommige plekken niet meer dan 10 meter. Stapvoets werd de bewoonde wereld bereikt en kon de auto op Manchester airport weer ingeleverd worden. Ik overnachtte namelijk bij een Engelse vriend en de dag erop gingen we samen naar de Birmingham derby.

Overigens staat een overnachting daar gelijk aan de hele avond voetbal praat met Match of the day als mooie afsluiter. Zijn vader is namelijk auteur van tientallen voetbal boeken, zoals een van de beste supportersboeken ooit geschreven met de titel: ‘The Kop’ over het wel en wee van een wedstrijddag op Anfield (een absolute aanrader voor de Engelse voetballiefhebber).

Na een korte nacht ging de wekker alweer vroeg en stond de Birmingham derby op het programma, toch wel een lekker vooruitzicht op de zondag morgen. Aan een kaartje komen bleek lastiger te zijn dan gedacht, na vele e-mails en telefoontjes lukte het wel. We mochten daar wel even 65 Pond voor neerleggen, maar ach dan hadden we ook iets.

Z’n uur voor de aftrap hing er nog een gemoedelijke sfeer rond het stadion. Uit de tuinen van een pub klonken wat onvriendelijke liederen en de arriverende bussen met Villa fans werden getrakteerd op wat middelvingers en wankgebaren. Dat gebeurde verder in volledige stilte, iets wat je eigenlijk niet verwacht. Verder gebeurde er buiten het stadion niet zo veel, al kwam dat wellicht ook door de aanwezige politie macht.

Anders dan verwacht, was het eigenlijk een hele fijne bak met drie moderne tribunes en nog een typisch ouderwetse hoofdtribune inclusief een asbest dak. Onze plekken bevonden zich op ‘The Kop’, maar anders dan bij de meeste clubs, was dit lange zijde.

Al voor het begin van de wedstrijd begon het banter en dat stopte pas na het einde van de wedstrijd. De Villa supporters toonden een spandoek met daarop ‘Small Heath forever in our shadow’, de Brummies reageerden door met een piepstem en de handjes naar beneden ‘viella’ zacht te roepen, verwijzend naar het kinderlijke imago van de club.

Om de sfeer te bevorderen had de marketing afdeling bij elk stoeltje een AZ-klappertje neergelegd. Deze werden echter massaal gebruikt als munitie om alles wat Villa was te bekogelen en her en der vloog er ook nog een koffie beker of bierfles achteraan. Bij elke sfeer poging van de Villa fans ging het ‘Shit on the Villa’ massaal rond.

Voetballend hield het niet over. In de eerste helft werden er nauwelijks kansen gecreëerd, de tweede helft was gelukkig een stuk leuker. Eerst verprutste Birmingham City een één-op-één met de keeper en in de slotfase raakte Villa de lat én de paal. Gescoord werd er jammer genoeg niet, want ik had het stadion wel los willen zien gaan bij een doelpunt.

Na afloop werden we nog getrakteerd met genoeg randvermaak, met als hoogtepunt een solo pitch invader die een gewichtige steward voor paal zette.

Buiten het stadion gebeurde er ook weinig, de politie deelde mee dat de Villa supporters nog minimaal één uur werden vastgehouden en dat iedereen gewoon beter naar huis kon gaan. Een merkwaardig tactiek die zijn vruchten leek af te werpen, want de Stone Island fanclub blies niet veel later de aftocht. Voor mij zat het weekend er ook op en via Birmingham International airport vloog ik twee uur later weer terug naar Nederland.

LAAT EEN REACTIE ACHTER