Met het vertrek van Steve Bruce heeft Sheffield Wednesday een flinke tik gekregen wat betreft de kansen op promotie naar de Premier League. De Geordie verliet de Owls vandaag na nog geen half jaar voor jeugdliefde Newcastle United, of zoals hij het zelf noemt: ‘My boyhood club.’ Het zoveelste voorbeeld van de opportunistische, nare wereld die voetbal heet. Een reconstructie hoe dit allemaal heeft kunnen gebeuren.

DOOR MAURITS TEN KATE – CLUBWATCHER SHEFFIELD WEDNESDAY
We gaan terug naar augustus 2018. Bruce is net begonnen aan zijn tweede seizoen bij Aston Villa. De club uit Birmingham is nog steeds in rouw na de verloren play-off finale tegen Fulham. Villa begint slecht aan het seizoen. Het wint slecht een van de eerste negen competitiewedstrijden en Bruce, die in september ook nog eens beide ouders verliest, wordt onder druk van de supporters ontslagen.

Hij besluit er een tijdje tussenuit te gaan en een break te nemen van voetbal. Als eind december Jos Luhukay ontslagen wordt bij Wednesday gonst al snel de naam van Bruce door Sheffield. Na een verloren seizoen onder de Nederlander zijn de fans toe aan ouderwetse, traditionele Engelse manager.

Bruce geniet in de tussentijd van de grote afkoopsom die hij mee heeft gekregen van Villa en overlegt met zijn vaste assistenten Stephen Clemence en Steve Agnew over de job bij Wednesday. Hij besluit het te doen, maar wel onder een voorwaarde: vanwege een belofte aan zijn ouders – Hij had aan hen beloofd om bij het Engelse Cricketteam te gaan kijken in Barbados – zou hij pas in februari de boel overnemen. Eigenaar Dejphon Chansiri vindt het allemaal prima. In januari nemen Agnew en Clemence de honneurs waar voor Bruce.

Bruce krijgt van de Engelse media de wind van voren. BBC-analisten Ruud Gullit en Danny Murphy hebben geen goed woord over voor zowel Bruce als de club. De Nederlander zegt het volgende: ‘’Denk je dat een club als Manchester United dit had geaccepteerd?’’ Murphy houdt zich ook niet in: Wednesday heeft dit slecht geregeld. Denk je dat de fans dit accepteren als ze een slechte start hebben onder zijn bewind?’’ Wednesday verliest de wedstrijd tegen Chelsea met 3-0. De 6000 meegereisde fans (mezelf incluis) hebben ondanks het waardeloze tijdstip van de wedstrijd en het resultaat een geweldige dag beleefd. Eenmaal in de pub krijgen de fans lucht van de woorden van Gullit en Murphy. De woede is enorm. Zowel Gullit als Murphy worden online aan de schandpaal genageld. Hoe durven ze zoiets te zeggen op nationale televisie? Hoe durft iemand als Ruud Gullit, die zelf meerdere huwelijken naar de kloten heeft geholpen, te oordelen over een eerlijke, integere man als Steve Bruce?

Het is inmiddels februari als Steve Bruce zijn eerste wedstrijd leidt als trainer van Wednesday. Op bezoek bij het kwakkelende Ipswich Town wordt in de laatste minuut met 1-0 gewonnen. De blijdschap is enorm. De fans hebben club terug. Eindelijk hebben ze iemand die ze begrijpen. Na anderhalf jaar gestuntel van Jos heeft Wednesday weer een leider.

De opmars duurt voort. Even lijkt er zelfs sprake van een push voor de play-offs, maar dankzij de waardeloze eerste seizoenshelft is dat zelfs voor superheld Steve Bruce een brug te ver. Wednesday eindigt samen met Brentford gedeeld twaalfde. De hoop en het optimisme is weer terug in Sheffield. Volgend seizoen onder Bruce moet het gebeuren.

Vandaag (woensdag 17 juli) werd bekend dat Bruce manager wordt van Newcastle United. Hij gaat weg bij een club waar de supporters hem tot voor kort nog op de schouders droegen, om naar een club te gaan die van binnenuit verrot is en waar hij de fans hem haten. Een slang gaat naar een slangenkuil. De rode lap die de Premier League heet was zelfs voor Bruce niet te weerstaan. Wednesday zal moeten zoeken naar een nieuwe trainer, en dat gaat vast snel lukken. Het team dat er staat is zeker in staat om zich te mengen voor de plaatsen om de play-offs. De tijd zal het leren. Een ding is in ieder geval zeker. Jos Luhukay is zijn titel van meest gehate trainer in de historie van Wednesday kwijt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER