Het was op zijn zachtst gezegd weer geen seizoen om over naar huis te schrijven voor Nottingham Forest. De club uit de Midlands verzekerde zich ditmaal in de 42ste speelronde van nog een seizoen in het Championship. Het spaarzame hoogtepunt was het uitschakelen van dertienvoudig FA Cup-winnaar Arsenal.

DOOR MAARTEN ELST – CLUBWATCHER NOTTINGHAM FOREST

Het was begin januari als de fans van Nottingham Forest alweer langzaamaan begonnen te denken aan het volgende seizoen. De Tricky Trees bezetten als vanouds een plaats in de grijze middenmoot van het Championship en een plaats in de play-offs leek er met elf punten achterstand niet meer in te zitten. Op basis hiervan kreeg Mark Warburton, de negende trainer in de afgelopen vijf seizoenen, zijn ontslag.

Interim-trainer Gary Brazil nam het stokje wederom tijdelijk over en bezorgde de club vrijwel direct het enige succes van het afgelopen seizoen. Arsenal, op dat moment titelverdediger van de FA Cup, reisde in een afgezwakte variant af naar The City Ground om eventjes af te rekenen met Forest. Een methode die de destijds geschorste Arséne Wenger vaker hanteerde in de eerste rondes van het bekertoernooi.

Zonder de betrouwbare Petr Čech onder de lat en sterkhouders als Héctor Bellerín en Laurent Koscielny achterin werd het een lastige avond voor de Gunners. Het eerste echte wapenfeit van de thuisploeg resulteerde direct in een doelpunt. Verdediger Eric Lichaj kreeg nog meer ruimte dan een woestijnreiziger te midden van de Sahara en kopte binnen. Per Mertesacker, niet geroemd vanwege zijn snelheid, was er in de eerste tegenaanval vervolgens als de kippen bij en prikte de gelijkmaker tegen de touwen.

Het werd de avond van Eric Lichaj. De Amerikaan controleerde enkele seconden voor rust de bal met zijn borst en haalde vervolgens, net als Joe Cole tijdens het WK 2010 tegen Zweden, verwoestend uit: 2-1. Een unicum voor Lichaj die zelfs bij de pupillen niet meer dan één keer in één wedstrijd wist te scoren.

Na de spreekwoordelijke thee kolkte The City Ground als vanouds. Het werd een Avondje NAC in het kwadraat. Strijden voor elke millimeter, spelers die voor het eerst hun volledige potentie behaalden en bijna 30.000 supporters die dusdanig schreeuwden dat ze de volgende thuiswedstrijd, zes dagen later tegen Aston Villa, nog schor waren. Iets wat Forest gedurende de eerste 26 wedstrijden in het Championship nog niet liet zien.

De tot rechtervleugel omgeturnde middenvelder Matthew Cash verhoogde die avond dusdanig zijn marktwaarde waar de Bitcoin-handelaars tot op de dag van vandaag nog jaloers op zijn. Cash was zo glad als een paling in een emmer snot, zo onderging ook Rob Holding. De jonge Arsenal-verdediger zal daags na die bewuste wedstrijd nog wakker zijn geschrokken toen Cash hem de bal ontfutselde en gewillig na de grond dook na licht contact met zijn linkervoet. Voor Forest-spits Ben Brereton is het scoren van een strafschop even gebruikelijk als een postbode die een brief bezorgt: 3-1.

De spanning in Nottingham keerde volledig terug nadat 37-voudig international Danny Welbeck als een luipaard op zijn prooi jaagde. Een koud kunstje voor Welbeck die daarmee zichzelf van hevige kritiek van het alom bekende Arsenal Fan TV bespaarde. Verdediger Michael Mancienne dagdroomde al van de busreis naar Wembley en zag prompt de bal tergend langzaam over de doellijn rollen. Diezelfde Mancienne ging na een paar keer met de ogen te hebben geknipperd opnieuw opzichtig in de fout. Scheidsrechter Jonathan Moss kon de matig uitgevoerde duik van Welbeck echter niet waarderen.

Linksback Armand Traoré ging in de slotfase op weg naar de beslissing voor Forest. Het wapperende rastahaar kwam in het zestienmetergebied van Arsenal tot stilstand, wachtend op tegenstander Mathieu Debuchy als een ongeduldige student op de bus naar school. Everton-huurling Kieran Dowell gleed net als John Terry tijdens de Champions League-finale uit bij het nemen van de penalty, maar Dowell kreeg het leer wel tegen de touwen. Het eerste en laatste hoogtepunt van seizoen 2017/2018 voor Nottingham Forest was een feit.

Terwijl de laatste glazen in de pubs werden afgewassen en de straten langs de Trent werden schoongeveegd, presenteerde Nottingham Forest de Spanjaard Aitor Karanka als opvolger van Warburton en interim Brazil. Onder de oud-verdediger en assistent-trainer van Real Madrid werd er vijf keer gewonnen, zes keer gelijkgespeeld en tien keer verloren. Met een troosteloze zeventiende plaats, de zesde keer in tien seizoenen Championship in het rechterrijtje, werd het seizoen afgesloten. De fans, die hun seizoenkaart voor een appel en een ei konden verlengen, verlangen nog altijd naar de gloriedagen van Brian Clough, maar na een kwart eeuw zonder de meest spraakmakende manager uit de voetbalgeschiedenis lijkt dit eerder een utopie dan een werkelijkheid.

LAAT EEN REACTIE ACHTER