Komende zondag staat voor het eerst sinds 2011/2012 de derby tussen Sheffield Wednesday en Sheffield United weer op het programma. In de Seizoengids schreef Joris vd Wier een uitgebreide vooruitblik op deze ‘Steel City derby’, welke nu in 2 delen op de site komt. Vandaag deel I;

Begin april promoveerde Sheffield United naar de Championship en daar was ik heel blij mee. Niet omdat ik een grote Blade ben, maar het betekende de terugkeer van de Steel City Derby. Natuurlijk kon Sheffield Wednesday nog promoveren, maar daar rekende ik niet op. Dat zou te mooi zijn om waar te zijn en dat bleek ook. Vandaar dat op 24 september Sheffield Wednesday – Sheffield United weer op het programma staat.

Sheffield Wednesday is mijn favoriete Engelse club. Ik heb de Owls nog nooit op het hoogste niveau zien spleen. Natuurlijk wel in de jaren negentig op tv, maar niet in het stadion. Hopelijk gaat dat een van de komende jaren gebeuren. De laatste jaren doet Wednesday goed mee bovenin, dus wie weet. Maar het missen van de promotie wordt verzacht door de Steel City Derby, in mijn ogen een van de mooiste burenruzies van Engeland. Drie keer bezocht ik deze wedstrijd (twee keer op Hillsborough en eenmaal op Bramall Lane) en iedere keer was het top. De laatste keer was in februari 2012 en dat is toevallig ook de laatste keer geweest dat deze derby is gespeeld. Tijd om eens terug te kijken naar die wedstrijd.

Op 18 februari 2006 bezocht ik Sheffield Wednesday – Sheffield United. Destijds waren we nog jong en deden we zo’n pot in een dagtrip (moet ik nu niet meer aan denken). Het was genieten met de zachte G. Een schitterend stadion en dito sfeer. Een van de beste derby’s die ik heb bezocht in Engeland. Alleen Blackburn – Burnley was nog beter. Later bezocht ik ook de Steel City derby op Bramall Lane en hoewel de uitslag mij meer beviel, ditmaal won Wednesday met 1-2, vond ik de versie op Hillsborough beter. Toch wilde ik ze dit jaar allebei bezoeken, want de derby in League One leek me wel heel apart. Helaas kon ik in oktober niet aanwezig zijn op Bramall Lane, maar voor de uitvoering op Hillsborough maakte ik mijn agenda leeg en zo stond ik zes jaar en zes dagen na dato weer naar Sheffield Wednesday – Sheffield United te kijken.

Ik kreeg ergens begin jaren negentig een sympathie voor Sheffield Wednesday. Ik vond de shirts mooi en was fan van Chris Waddle. Verder sprak de naam “Wednesday” me erg aan. Veel originele dan de toevoegingen “United”, “City” of “Town”. De naam vindt zijn oorsprong in het feit dat de cricketers die de club in 1867 hebben opgericht, op woensdagmiddag vrij waren en daardoor op die dag konden sporten. Vandaar dat ze bij United nu het aparte spreekkoor “We hate Wednesday” zingen. Ze zingen dit altijd en overal, zoals een klein broertje betaamt, wat dan weer reactie oplevert van tegenstander. Zo zongen ze bij Millwall ooit keihard “We hate thursday”, als reactie op het spreekkoor van de Blades.

Een van de meest opvallende dingen aan deze rivaliteit vind ik dat United heel veel dingen van Wednesday overneemt. Het waren de Owls die als eerste op Bramall Lane speelden, destijds nog een cricket ground. Doordat de huur nogal hoog was, besloot Wednesday te verhuizen naar een nieuw stadion: The Olive Ground. De cricketclub was hier niet echt blij mee, want dit scheelde ze flink wat inkomsten. Vandaar dat het bestuur besloot om in 1889 zelf een voetbalclub op te richten: Sheffield United. Beide voetbalclubs hadden bijnamen die verwezen naar de staalindustrie van de stad. Sheffield United had de bijnaam de Cutlers en Sheffield Wednesday… de Blades. Pas toen Sheffield Wednesday weer verhuisde, ditmaal naar Hillsborough in de wijk Owlerton, kregen het de bijnaam de Owls. Bizar genoeg nam United toen de bijnaam van Wednesday over.

Was het daarna afgelopen met het plagiëren? Nee. De rivaliteit tussen beide clubs werd steeds groter en veel fans van Wednesday besloten zo ver te gaan dat ze zelfs geen bacon meer aten. Dit omdat de rood-witte kleuren van bacon te veel op het shirt van United leken. Ze noemden de fans van United dan ook de Pigs. Dat vonden ze bij United niet echt leuk en ze besloten daarom voortaan ook de fans van Wednesday de Pigs te noemen. Omdat dat nergens op sloeg, werd er in een fanzine van United een reden gevonden om dat te doen. Er werd een verhaal verzonnen dat op de plek van Hillsborough vroeger een varkenshoederij stond.

Omdat Wednesday overal de eerste in is, was het ook de eerste club uit Sheffield die een hoofdprijs pakte. De FA Cup van 1896 ging mee naar het blauw-witte deel van Sheffield. Uiteraard kon United niet achterblijven. Er moest ook een hoofdprijs worden gewonnen en dat werd het landskampioenschap van 1898. Een jaar later wonnen de Blades ook de FA Cup. Die werd nog driemaal in de prijzenkast gezet (1902, 1915 en 1925). Wednesday won driemaal de FA Cup (behalve 1896, ook in 1907 en 1935), maar werd wel vier keer kampioen (1903, 1904, 1929, 1930) en is daarmee de succesvolste club van de staalstad.

Als je die jaartallen ziet, weet je meteen dat de topjaren van het voetbal in Sheffield al lang voorbij zijn. Er was in de jaren negentig nog even een opleving met de winst in de League Cup voor Wednesday in 1991 en een befaamde halve finale in de FA Cup tussen beide Sheffield clubs, maar sindsdien is het niets meer in de staalstad. Sheffield United heeft vanaf 1994 maar één jaartje in de PL gespeeld, terwijl Wednesday sinds de degradatie in 2000 daar niet meer te vinden is. Eeuwig zonde, want Sheffield is zo’n geweldige voetbalstad. Het moderne voetbal (niet het commerciële van nu, maar dat van halverwege de 19de eeuw) is daar geboren en het is een stad met weinig gloryhunters. Je bent blauw of rood, op een paar droeftoeters na die geilen op succes. Zo’n stad gun je eigenlijk wel twee clubs op het hoogste niveau.

En dan heb ik het nog niets een over de stadions gehad, want dat zijn ook juweeltjes. Bramall Lane is het oudste stadion van Engeland waarin momenteel nog gevoetbald wordt, hoewel het oorspronkelijk een cricket ground was. The Kop van Bramall Lane is fantastisch, maar ook de rest is mooi verbouwd met respect voor het verleden. Toch haalt dat stadion het in mijn ogen niet bij Hillsborough. Dat is mijn favoriete grote ground in Engeland. De laatste verbouwing was in 1996 en sindsdien is er weinig meer aan gedaan. Gelukkig maar, want het is prachtig. Er zijn geen terraces meer over, maar zelfs dan is het nog genieten. Het ademt nog echt een nostalgisch gevoel uit. De gigantische Kop is mooi, terwijl Leppings Lane oervoetbal uitstraalt. Die laatste tribune geeft me nog altijd een unheimisch gevoel door wat er in 1989 is gebeurd. De North Stand is ook prachtig, terwijl de South Stand en haar gable gewoon pure porno zijn.

Ik had er zin in, toen we uit Nederland vertrokken. Ondanks dat ik al een aantal keer bij Hillsborough was geweest, ging ik toch sneller lopen op het moment dat ik stadion zag. Vanaf een heuvel liep ik naar beneden en dat leverde een fantastisch beeld op. Je hebt bij Millwall die befaamde arches waar de trein overheen loopt, maar die heb je Sheffield ook. Al is het hier een veel hogere boog. Tussen de bakstenen door zie je Hillsborough dan liggen. Een betere manier om richting het stadion te lopen is er niet.

Lees hier Deel II

LAAT EEN REACTIE ACHTER